புத்தகங்களும் விமர்சனமும்

இப்பொழுதெல்லாம் ஒரு புத்தகம் வாங்க வேண்டுமென்றால் ஈஸியாக வாங்கி விடலாம். புத்தகத்தை தேர்ந்தெடுப்பதற்கும் ஈசியான வழி முறைகள் எல்லாம் வந்துவிட்டன. இந்த எழுத்தாளர், மையக்கரு, புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கூடிய வாழ்க்கை முறை, எழுதப்பட்டுள்ள மொழிநடை இப்படி நிறைய தகவல்களையும், விமர்சனங்களையும் படித்துவிட்டு புத்தகத்தை ஈஸியாக தேர்ந்தெடுத்து விடலாம்.

ஆனால் கடந்த 20 வருடங்களுக்கு முன்பெல்லாம் இப்படி கிடையாது. நான் சொல்வது 1998- 99 காலகட்டம், அப்போது நான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். புத்தகம் படிக்கவேண்டும் என்றால் ஓமலூரில் உள்ள நூலகம்தான் செல்லவேண்டும். சனி, ஞாயிறு விடுமுறை என்றால் காலையில் ஏழு மணிக்கெல்லாம் குளித்து ரெடியாகி, சைக்கிள் எடுத்துட்டு ஓமலூர் கிளம்பிடுவேன். இங்கிருந்து ஓமலூருக்கு சுமார் 8 கவரைக்கும் போகணும். அன்று மதியம்வரை அங்கேயே ஏதாவது சிறுகதை அல்லது சிறுசிறு புத்தகங்களை படித்துவிட்டு அந்த வாரத்திற்க்கு தேவையான 3 புத்தகங்களை எடுத்துக்கொன்டு வருவேன். அந்த வாரத்தில் கல்லூரி செல்வது, நண்பர்களுடன் அரட்டை, ஊர் சுற்றியதுபோக மீதி நேரத்தில் படித்துவிடுவேன். மேலும் எனது பக்கத்து காட்டை சேர்ந்த ஓட்டகாத மாமன், தோழி எல்லோரும் இரவல் பெற்று படித்துவிடுவர். சில நேரங்களில் இரண்டு வாரம் கழித்துகூட திருப்பி ஒப்படைப்பதுண்டு. ஒரு புத்தகத்திற்க்கு 50பைசா தாமத கட்டனத்துடன்.
புத்தகங்கள் என்றால் இப்பொழுதுபோல எழுத்தாளர்களை வைத்து தேர்வுசெய்வதில்லை. ஏதாவது ஒரு புத்தகம் காதல் தலைப்பில் இருந்தால் எடுத்துவிடுவது.
புத்தகங்களை தேர்ந்தெடுப்பதில் உள்ள இன்னொரு முறை அதாவது புத்தகத்தின் பின்புறமுள்ள கருத்தை படித்து தேர்வு செய்வது. புத்தகங்களின் பின்புறம் இரண்டு காகிதங்கள் இருக்கும், அச்சிடப்படாத வெற்றுத்தாள்கள். நமக்கு முன்பு படித்தவர்கள் தங்களுடைய கருத்துக்களை அதில் எழுதி கையொப்பமிட்டிருப்பார்கள். அந்த கருத்துக்ளை வைத்தே புத்தகத்தை தேர்வுசெய்வோம். நாமும் படித்துவிட்டு நம் கருத்தையும், விமர்ச்சனத்தையும் பதிவிடலாம்.
புத்தகங்கள்தான் என்னை உருவாக்கின. என்னதான் ஏழ்மை நிலை, சாப்பாட்டிற்கே வருமை என்றிருந்தாலும்கூட, எல்லோரும் முன்னேறிவிடுவதில்லை. எனக்கெல்லாம் முன்னேற குறைவான வாய்ப்புகளே கிடைத்தன. அதனை பற்றிக்கொன்டேன். கெட்டுப்போக, தடம்மாறிபோக, நிறைய வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. அப்பொழுதெல்லாம் என்னை காப்பாற்றியது இந்த வாசிப்பும், புத்தகங்களும் மட்டுமே. எனது அப்பா அம்மா எனக்கு அறிவுரை சொன்னதைவிட புத்தகங்கள் எனக்கு சொன்னதே அதிகம். இருந்தாலும் எனது அப்பா மிகப்பெரிய புத்தகம். எழுதப்படாத புத்தகம். அந்த புத்தகம் எனக்குமட்டுமே கிடைத்ததில் இயற்க்கைக்கு நன்றி சொல்கிறேன்.
வறுமையிலும், சாப்பிடாமல்கூட புத்தகத்தை மட்டுமே படித்துக்கொன்டிருந்திருக்கிறேன். பருத்திக்காட்டிலும், வாய்க்கால்களிலும், வயல்மேட்டிலும் படித்துக்கொன்டிருந்திருக்கிறேன். படித்து அழுதிருக்கிறேன். வரப்பில் இரு பக்கமும் மாடு மேய்ந்துகொன்டிருக்கும், நான் மட்டும் நடுவில் அமர்ந்து படித்துக்கொன்டும், அழுதுகொன்ட்டும் இருந்திருக்கிறேன்.
எனது அப்பா இன்றும் கைரேகைதான் வைக்கிறார். நான் முனைவர்.
வாழ்வில் புத்தகத்தின் பங்கு மிகமிக அதிகம். இதனை உணராதவர்களே வாழ்க்கை கஷ்டம் என்றும், கவலையென்றும் புலம்புபவர்

ஓமலூரில் ஒரு மீண்கடை

நேற்று வேலூரிலிருந்து எனது சொந்த ஊருக்கு வந்தேன். ஓமலூரில் ராஜா மீண் கடை ஒன்று உண்டு. நான் சேலம் 7 Arts college ல் படிக்கும்போது 1998, 99, 2000 ஆண்டுகளில்., ஓமலூர் பஸ் ஸ்டாண்டில் ஓரு சிறிய மீண் கடை இருக்கும், அங்கே ராஜா அண்ணன் மீண் வருவல் செய்து விற்பார். டேஸ்ட் என்றால் அப்படி ஒரு டேஸ்ட், நாங்கள் நண்பர்களாக சென்று சாப்பிடுவோம்.
அவர் வாடிக்கையாளர்களை வரவேற்க்கும் விதம், என்ன ராஜா வேண்டும் என்று பணிவுடன் கேட்கும் விதம், மீணை எடுத்து சட்டியில் போட்டு பொரிக்கும் பாங்கு (அதில் அவ்வளவு கவணம், வாடிக்கையாளர்களுக்கு தரமானதாக கொடுக்கவேண்டும்  என்ற கரிசணம்) அதை தட்டில் வைத்து கொடுக்கும் விதம், அணைத்தும் இருந்தன. இவை அணைத்தும் மீண்டும் மீண்டும் சாப்பிட தூண்டும்.
கிட்டதட்ட 15 வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது ராஜா அண்ணன் மீண்கடைக்கு செண்றிருந்தேன். முரளி கேப் அருகில் கடை மாற்றப்பட்டிருந்தது. நண்றாக சேர் நாற்காலி போட்டு அமரும்படி வசதியாக மாற்றம்பட்டிருந்தது. ராஜா அண்ணண் இருந்தார், ஆள் உருவத்தில் கொங்சம் மாறி இருந்தார், கொஞ்சம் வயதாகியிருப்பது தெரிந்தது. ஆணால் அண்றுபோலவே அண்புடண் வரவேற்றார், நான் யார் என்பதெல்லாம் அவருக்கு தெரியாது. எல்லா கஷ்டமரையும் வரவேற்பது போலவே வரவேற்றார்.
"என்ன சார் சாப்டறீங்க" என்றார். நானும் உருவத்தில் பெரியவனாகவும் டிப் டாப்பாக இருந்ததால் அப்படி அழைத்தார், அப்பொழுது போல் சிறியவனாக இருந்திருந்தால் நிச்சயம் ராஜா என்றே அழைத்திருப்பார்.
"கால் கிலொ சில்லி" நான்.
உக்காருங்கள் என்றவர், ஒரு பையனிடம் கால் கிலொ சில்லி என்றார். புதிதாக ஒரு இளைஞன் சட்டியில் வருத்தெடுத்தார்.
அப்பொழுதெல்லாம் ராஜா அண்ணனோ அல்லது அவரது இரு மகன்களில் ஒருவரோ பொரிப்பார்கள். இப்பொழுது அவர்கள் வேலையில் சேர்ந்து செட்டில் ஆகியிருப்பார்கள் என்று நிணைத்துகொண்டேன். அப்பொழுது அவர்கள் பொறியியல் படித்துகொண்டிருந்தார்கள். மாலையில் கடையில் வேலை செய்வார்கள்.
நான் இவ்வாறு நிணைவில் இருக்க திடீரென ஒரு கார் வந்து நின்றது, அதிலிருந்து ஒருவர் வந்து கால் கிலோ சில்லி வேண்டும் என்க, ராஜா அண்ணன் "கஷ்டமர் வெயிட்டிங், சட்று நேரம் பொருங்கள்" என்றவர், எனக்கு பரிமாரினார். அவரும் காத்திருந்து வாங்கி சென்றார்.
ராஜா அண்ணன் எப்பொழுதும் ப்ரஷ்ஸாக கொடுக்கவேண்டும் என்று நிணைப்பவர். பலபேர் ஏற்கனவே பொறித்து வைத்து அதை மீண்டும் பொறித்து கொடுப்பர்.
நான் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன், அப்பா அதே ருசி. சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை அண்ணனே வந்து தண்ணீர் வைப்பது, அருகில் வந்து வேறு ஏதாவது வேண்டுமா எண்பது எல்லாம் அந்த பழைய அண்ணனே.
சாப்பிட்டு முடித்க்கும்போது, என்னை அறிமுகபடுத்திகொண்டு, தம்பிகள் என்ன செய்பிறார்கள் என்று கேட்டேன், ஒருவர் செண்ணையிலும், ஒருவர் ஒசூரிலும் செட்டில் ஆயிட்டதாக சொண்னார்.
ஓமலூரில் நிறைய மாறிவிட்டது, நிறையபேர் மாறிட்டாங்க, மாறாதவர்களில் நீங்களும், உங்க கடை ருசியும் என்றேன். எல்லாம் வரும் போகும் மணிதர்களை இழந்துட்டா பெற முடியாது ராஜா என்றார்.
மறுபடி ராஜா என்ற வார்த்தையை கேட்டவுடன் எனக்கே ஒரு சந்தோசம்.
வர்ரன்னே என்று கிளம்பினேன்.
மீண்டும் ஊருக்கு வந்தா கடைக்கு வாங்க என்றார், 

நான் தர்மபுரிக்கு பேருந்தில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தேன். பேருந்து தொப்பூர் மலை வழியாக சென்றுகொண்டிருந்தது. பேருந்து மெதுவாக ஊர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. எப்பொழுதுமே தொப்பூர் மலைப்பாதையில் அதிகம் விபத்துக்கள் நடப்பதுண்டு. இந்த ஏரியாவிலேயே விபத்திற்கு பேர் போன இடம் தொப்பூர். பேருந்துகள் மலை ஏறும்போதும் சரி இறங்கும்போதும் சரி, மெதுவாக அட்டைப்பூச்சி ஊர்வதுபோல ஊர்ந்துசெல்லும். அன்று நான்  பேருந்து தனியார் பேருந்து, எனவே  வேகமாக (அதிகபட்சமாக 15 கிலோமீட்டர் வேகம் இருக்கும்) மலை ஏறியது. அப்பொழுது ஒரு  லாரியை    முந்தி சென்றது. அந்த சமயம் ஒரு கனரக வாகணம் ஊர்ந்து செண்றது. அதன் ஓட்டுர், பாவம் அவரை பபார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தது. ஒரு கையில் பீடி, ஒரு கையில் ஷ்டேரிங். முகத்தில் அப்படி ஒரு களைப்பு, பபாதி தூக்கம், ஏதோ வாழ்க்கையில் அடிபட்ட ஒரு வடு. அவ்வளவும் தெரிந்தது. வயது 50ஐ தான்டியிருபார்.
அதன்பிறகு எந்தஒரு ட்ரைவரை பார்தாலும் குடும்பத்திற்காக அவர் படும் உழைப்பே கண்முண் தெரிகிறது. அவர்மேல் ஒரு மரியாதை பிறக்கிறது. 

மகணும் பலூணும்

பச்சை கலரில்
ஒரு பலூண்

ஒரு  பலூனில்
இவ்வளவு ஜாலங்களா?

என் மகனுக்கு
ஒரே ஆச்சர்யம்...

எப்படி பலூண்
கைபட்டவுடன் மேலே செல்கிது...

அது ஒரு உணர்வு

பலூண் கையில் பட்டதா
இல்லையா...

படாமலேயே
எப்படி மேலே செல்கிறது...

என் மகனுடன்
விளையாடுகிறது
கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறது
சந்தோசபடுத்துகிறது
கோபப்படுத்துகிறது
சாந்தப்படுத்துகிறது
சீண்டுகிறது
கிளர்ச்சியூட்டுகிறது...

அவன் ராஜாவாக
அது அடிமையாக...

அது ராஜாவாக
அவன் அடிமையாக...

ஒரு எஜமானை
பிண்தொடரும் நாயைப்போல
அவனும்  பலூனும்
மாறி மாறி...

சட்றுநேர ஓய்வு...

அவன் பலூணுக்கும்
பலூண் அவனுக்கும்...

இரு குழந்தைகளின்
விளையாட்டு...

ஆம்
இரண்டும் குழந்தைகளே...

அவனுடன் விளையாடும்போது
பலூணும் ஒரு குழந்தையே...
எனக்கும்
அவனைபோலவே...

28/12/2014.   10:37am

 அரசு பணியில்

நான் இந்த வாரம்
(01.09.2014) அன்று முதுகலை பட்டதாரி ஆசிரியராக திருப்பத்தூர் அருகே உள்ள புதுபேட்டைஅரசினர் ஆண்கள் மேல் நிலைப்பள்ளியில் பணியில் சேர்ந்தேன். 

நண்பர் ஜோஷ்

எங்கள் வீட்டு நாய் நேற்று (16.08.2014) இறந்துவிட்டது. எனக்கு அருகில் இருந்த நண்பர்களில், எனக்கு அதிகம் பிடித்த நண்பர்களில் இந்த ஜோஷ் ம் ஒருவன். கிட்டத்தட்ட பதினெட்டு வருடங்கள் என்னுடன் இருந்தவன். என்னை அதிகம் நான்றாக புரிந்துகொண்டவன்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்புவரை எனக்கு அதிகம் பிடித்தது தினமும் காலையில் அவனுடன் வாக்கிங் போவதுவும் ஓன்று.

 எங்கள் ஊரில் ஓர் பெரிய ஏரி இருக்கிறது. எங்கள் ஊரின் பெயர் பெரியேரிபட்டி, காரணம் அந்த ஏரிதான். கிட்டத்தட்ட 400 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது எங்கள் ஏரி. சுற்று வட்டாரத்தில் பெரிய ஏரியும் அதுதான். அந்தகாலத்தில் ஏழு ஏரிகள் தண்ணீர் நிரம்பி உடைந்துகொண்டதாம். அவ்வளவு தண்ணீரும் எட்டாவது ஏரியாக இருக்கும் எங்கள் ஏரிக்கு வந்து எங்கள் ஏரி தாங்கி நின்றதாம். அவ்வளவு பெருமை எங்கள் ஏரிக்கு உண்டு. ஆனால் நான் பிறந்தபிறகு அந்த ஏரி நிரம்பியதே இல்லை.

சுமார் 45 வருடங்களுக்கு முன்புஒருமுறை நிரம்பி இருக்கிறது அந்த சமயம் எங்கள் அப்பா, அம்மா, தாத்தா, பாட்டி அனைவரும் ஆடு, மாடு, கோழிகள், பண்டம், பாத்திரம் அனைத்தையும் தூக்கிக்கொண்டு, அருகில் இருக்கும் வேறொருவர் வீட்டில் தஞ்சம் அடைந்திருக்கிறார்கள். எங்கள் வீடு, காடு எல்லாம் தண்ணீர் நிரம்பி இருந்ததாம். என் அப்பா அடிக்கடி சொல்வார். எனக்கு தெரிந்து 1990 வாக்கில் ஒருமுறை பாதி அளவு தண்ணீர் நின்றது. எங்கள் வீட்டு அருகில் இருக்கும் கிணறு, குட்டைகள் அனைத்தும் வயல்களுடன் சேர்ந்து ஒரே நீராக சமமாக நிரம்பி இருந்தது.

எங்கள் வீட்டு வாசலை ஒட்டியபடியே ஒரு வாய்க்கால் இருக்கிறது. அதுவும் எங்கள் வீட்டு முன்பு மட்டும்தான் இன்னும் வாய்க்கால் இருக்கிறது. வேறு இடங்களில் எல்லாம் அழித்து காட்டோடு சேர்த்து விட்டார்கள். அந்த வாய்க்காலில் மீன் குஞ்சுகள் வரும். அதனை பட்டை வைத்து பிடிப்பார்கள். பட்டை என்றால் வாய்க்காலில் இருந்து தண்ணீர் கொட்டும் இடத்தில் வாய்க்கால் நீளத்திற்கு ஒரு பாயை சின்னதாக வெட்டி ஒட்டியிருப்பார்கள். அது சல்லடைபோல இருக்கும், தண்ணீர் அந்த பாய் வழியாக கீழே போய்விடும். அதில் வரும் மீன் குஞ்சுகள் அதைத்தாண்டி ஒரு வாழை பட்டையில் போய் விழும், அந்த பட்டையில் இருந்து துள்ளி துள்ளி அதன் முனையில் இருக்கும் ஒரு சட்டியில் போய் விழும். இரவு பட்டை போட்டால், காலையில் சென்று எடுத்து வந்து குழம்பு வைப்பார்கள். என் வீட்டின் முன்பும் நிறைய பட்டை போடுவார்கள். இது எல்லாமே 1990 களில் அதற்க்கு பிறகு அவ்வளவு மழையோ, ஏரிக்கு தண்ணீரோ வந்தது கிடையாது. அந்த சமயம் என் சித்தப்பா, என் வீட்டுக்கு முன்பு காட்டருகில் இருக்கும் ஓடையில் வலைபோட்டு மீன் பிடிப்பார். அப்பொழுது மீனோடு சேர்ந்து நிறைய தண்ணீர் பாம்புகளையும் பிடிப்பார். நாங்கள் கரையில் நின்றுகொண்டு பயத்துடன் வேடிக்கை பார்ப்போம்.

ஏரியின்  கரைமட்டுமே இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவிற்கு இருக்கும். காலையில் அவனுடன்  (ஜோஷ்) வாக்கிங் போவது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அவனுடன் வாக்கிங் போகும்போது எனக்கே பெருமையாக இருக்கும். அவ்வளவு கம்பீரமாக இருப்பான். அவனுடன் செல்லும்போது எதிரில் எங்களை பார்பவர்கல்கூட மரியாதையுடன் பார்ப்பார்கள். அவன் உருவம் அப்படி. அவன் 1996 ல் எனது பெரிய அண்ணன் பெங்களூர் ல் கல் உடைத்துகொண்டிருந்தார், அங்கே இருந்து அவனை எடுத்து வந்தார். பெரிய ஜாதி நாய் என்று சொல்வார்கள். குட்டியிலேயே அவ்வளவு கம்ப்பீரமாக இருக்கும். நான் அப்பொழுது 11 ம் வகுப்பு படித்துகொண்டிருந்தேன், என்னுடனே காட்டிற்கு வரும், காட்டில் நானும் அவனும் ஒளிந்துகொண்டு விளையாடுவோம். நான் ஒரு செடியின் கீழ் படுத்துகொண்டால் அவன் என்னை கண்டுபிடிக்க துள்ளி குதித்து ஓடிவருவானே அந்த அழகே தனிதான். அவ்வளவு அழகு, கம்பீரம், என்னை கண்டுபிடிக்க துடிக்கும் பார்வை, என்னை கண்டபின் அவன் முகத்தில் தெரியும் வெற்றி களிப்பு, அப்பா அப்பப்பா
டேய் i miss you da Josh.

எங்கல் வீட்டில் எங்கள் எல்லோரையும்விட அதிகம் சாப்பிடுபவன் அவன்தான். அவனுக்கு மட்டும் சோறு போட்டு மாளாது அவ்வளவு சாப்பிடுவான். என்னுடன் இரவு நேரங்களில் காட்டுக்கு வருவான். அந்த ஏரியில் காட்டுக்கு தண்ணீர் திறந்துவிட வேண்டுமானால் இரவு 10 மணிக்கு மேல்தான் முடியும், பகல் வேளையில் ஏரியை ஒட்டியமாதிரி இருக்கும் காட்டுகாரர்களே நீர் பாச்சிகொண்டிருப்பார்கள். எங்கள் காடு கொஞ்சம் தூரம் என்பதால், இரவு 10 மணிக்குமேல் சென்று வேறு காட்டில் பாய்ந்துகொண்டிருக்கும் தண்ணீரில் சிறிதுமட்டும் திருப்பிவிட்டுவருவோம். அதுவும் அதிகாலை 4 மணிக்கெல்லாம் வந்து திருப்பிகொல்வார்கள். அந்த சமயங்களில் என் வீட்டிலிருந்து நான்தான் செல்வேன், அப்பொழுதெல்லாம் அவன் எனக்கு முன்பாக போய்கொண்டிருப்பான். அவனை போல் ஒரு நண்பன் சான்சே இல்ல. அதுவும் என் வாலிப வயதில் என்னுடன் இருந்த நண்பன்.

ஒரு சீக்கை  அடிப்பேன், ஜெயம் படத்தில் ரவி அடிப்பானே அதுபோல, ஆனால் அந்த படத்தை பார்த்து கற்றுக்கொள்ளவில்லை, அந்தபடமேல்லாம் அதற்க்கு பின்பு வந்தது, ஒரு அடையாலத்துக்குதான். அந்த சீக்கை கேட்டவுடன் எங்கிருந்தாலும் சரி அடுத்த நொடியில் என் முன் நிர்ப்பான்.

 பிறகு நான் திருச்சிக்கு MA படிக்க சென்றுவிட்டேன், ஒருமுறை வீட்டிற்கு வந்தபொழுது அவன் இரண்டு மூன்று நாட்களாக சாப்பிடாமல் உடம்பு சரியில்லாமல் இருப்பதாக என் அப்பா சொன்னார். எங்கள் ஊரை சேர்ந்த ஒருவர் எங்கள் வீட்டிற்கு எதோ மண்வெட்டியோ, கயிறோ எடுக்கவந்தபோது அவரை கடிப்பதுபோல ரொம்ப மூர்க்கமாக குறைத்ததால், அவர் செய்வினை செய்துவிட்டார் என்றார் என் அப்பா. நான் உடனே கறி கடைக்கு சென்று 100 ரூபாய்க்கு வெறும் எலும்பு மட்டும் வாங்கிவந்து போட்டோம், அன்று மாலையே குணமானது.

ஒருமுறை என் வீட்டருகே நிறைய நாய்கள் ஒன்றுசேர்ந்து சண்டையிட்டுகொண்டன, என் பெரியப்பா வீட்டு நாய் ஓன்று இருந்தது கிட்டத்தட்ட இரண்டிக்கும் ஒரே வயதுதான். அதனை மற்ற நாய்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து கடித்துகொண்டிருந்தன, நானும் அவனும் அப்பொழுதுதான் வயக்காட்டில் இருந்து வந்தோம், உடனே இவன் ஓடிபோய் அந்த கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு நாயை அதன் கழுத்தை கவ்வி வாயாலே அதனை தூக்கி ஒரு சுத்து சுத்தி வீசினானே பார்க்கணும், அனைத்து நாய்களும் ஓடிவிட்டன. நான் பார்க்கும் எல்லோரிடமும் அதனை பெருமையாக சொல்லிகொண்டிருப்பேன்.

எனக்கு மட்டுமல்ல, என் வீட்டின் அருகில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் அவன் பெஸ்ட் friend. எல்லோரும் அவனை அன்புடன் பழகுவார்கள். அவர்கள் வீட்டில் ஒருவன்போல். முத்து அத்தை எப்போ பார்த்தாலும் டேய் கருப்பா வாடா என்பார்கள். சரவணன், லச்சுமி அக்கா, முருகேசன் அண்ணா அனைவரும் அவனுக்கு friends. என் அம்மா அவனை டேய் சின்னவனே வாடா என்றுதான் அழைப்பார், டேய் பையா வாடா என்றுதான் என் அம்மா அழைப்பார். என் அப்பா அட கழுத வாடா இங்கன்னா என்பார்.

ஒருமுறை விவசாய காட்டுக்கு வைக்கும் எலி மருந்தை தின்றுவிட்டான். அன்று நான் கல்லூரிக்கு வேலைக்கு கிளம்பிகொண்டுருக்கிறேன். ஒரு சிறுவன் ஓடி வந்து உங்கள் நாய் சாக கிடக்கிறது எதையோ விஷத்த தின்னுடிச்சி என்று சொன்னான். உடனே நானும் சரவணனும், அப்பொழுது அவன் மட்டும்தான் வண்டி வைத்திருப்பவன், இருவரும் அவனை தூக்கிக்கொண்டு அமரகுந்தி மாட்டாஸ்பத்திரிக்கு கொண்டுபோய், அங்கே doctor விஷ முறிவு மருந்து இங்கே இல்லை, சீட்டு எழுதி தர்றேன் ஓமலூரிலோ அல்லது சேலதிலோ பொய் வாங்கிவந்தால் போட்டு பார்க்கலாம், இல்லையேல் கொண்டுபோய் புதைத்துவிடுங்கள் என்றார். உடனே நானும் சரவணனும் தாரமங்கலம், ஓமலூர், சேலம் என்று சுற்றி மதியம் 2 மணிவாக்கில் சேலத்தில் வாங்கிவந்து கொடுத்தோம். doctor போட்டுவிட்டு தூக்கி செல்லுங்கள் நிச்சயமில்லை என்றார், அதன்பிறகு வீட்டிற்கு வந்து தேறிவிட்டான். இது நடந்து 6 , 7 வருடம் இருக்கும்.

அன்று அவன் இறந்தது என்னை அதிகம் பாதித்தது. நானே அவனை எடுத்துசென்று, குழிவெட்டி அவனை மறைத்துவிட்டு வந்தேன். நெறைய இழவு வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறேன். அங்கே குழி வேட்டுவோரை பார்த்தால் எவ்வளவு உன்னதமான பணியை செய்கிறார்கள், நாமும் இதுபோல ஒரு புண்ணிய செயலை பிற்காலத்தில் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்ததுண்டு. அந்த புண்ணிய பணியை என் நண்பனுக்கு செய்ததில் எனக்கு ஒரு ஆத்ம திருப்தி. நண்பா thank you  நண்பா.

இரண்டு மணிநேர தியானம்

நான்
எனது மகன்
ஒரு stabler...

இரண்டு மணி நேரம்
நிர்வாண மௌனம்
ஆனந்த தியானம்...

ஒரு மொழி வார்த்தையில்லை
ஒரு மௌன பாஷையில்லை
எங்களுக்குள் அவசரமுமில்லை...

அவன் விளையாடுகிறான்
நான் ரசிக்கிறேன்
நாங்கள் தியானிக்கிறோம்....

அவன் ஆனந்தம் செய்கிறான்
நான் தரிசிக்கிறேன்
ஒரு நடராஜரையும்,, ஒரு ரசிகனையும்போல....

நான் நாற்காலியில்
நாவல் படித்துகொண்டு
இல்லை இல்லை சுவாசித்துக்கொண்டு....

stabler,
ஒரு வண்டியாக,
ஒரு கூடையாக
சறுக்கு வண்டியாக

பறக்கும் பூச்சியாக
பொம்மைகளை தூக்கும் இடுக்கியாக
பென்சில் வைக்கும் பெட்டியாக

கன்னம் தடவி பார்க்கும் தகடாக
கண்ணாடியாக
அவனது கைகளில்....

அவன்
தியானம் செய்வதுபோல்
தன்னிலை மறந்திருந்தான்...

அவன் இருந்த வீடு
அறை
அருகில் இருந்த பொருள்கள்
அப்பா அம்மா
அனைத்தும் மறந்திருந்தான்.

அவன்
விளையாட்டு எனும்
தியானத்தில்..

(இரண்டு மணிநேரமும்)

நான்
ரசித்தல் எனும்
தியானத்தில்... 

விளையாட்டைகூட தியானமாக
ரசித்தளைகூட தியானமாக
நாங்கள் தியானித்தோம்...

வாழ்வே தியானம்
வாழ்வதே தியானம்
தியானத்தை தியாணிப்போம்....

நீர்க்குமிழிகள்

நீரின் ஓட்டத்தில்
சில மூலக்கூறுகள்
ஓன்று சேர்ந்து
குமிழிகளாக...

ஆனால்
அடுத்த நொடியில்
மூலக்கூறுகள் அடங்கி
மீண்டும் நீரின் ஓட்டத்தில்
துளியாக.....

இதில் யார் பெரியவர்
பெரிய மனிதன்
தலைவன்
கலகக்காரன்....

வாழ்க்கை ஓட்டத்தில்
துளிகளா
குமிழ்களா?

பிறப்பு என்பது ஒரு மாய சடங்கு

இன்று என் சக ஆசிரியர் ஒருவருடன் ரொம்ப ஆத்மார்த்தமாக பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ரஜினிகாந்த் ன் பாபா படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். மனைவி, குழந்தை,மாமன் மச்சான் என உறவில் வேவதைவிட ஒரு கட்டு விரவில் வெந்துவிடலாம் என்று. அந்த ஆசிரியர் சென்ற பிறகு நான் ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தேன். அந்த வரிகள் என்னை ஆழமாக யோசிக்க வைத்தன. நாம் பூமியில் பிறந்தபோது நாம் கொண்டுவந்தது என்ன. நாம் இறந்தபின்பு கொண்டுசெல்வது என்ன என்பதுதான்.

உண்மையில் நாம் பிறக்கும்போது நம்மிடம் கொடுக்கப்பட்டது நம் ஆயுள் மட்டுமே. அதனை செலவழித்துவிட்டு நாம் மறுபடியும் மறைந்துவிடவேண்டும் என்பதே இயற்க்கை நமக்கு விட்ட கட்டளை.

பிறப்பு என்பது ஒரு மாய சடங்கு. நாம் ஒரு பெண்ணின் கருவில் உருவாவது முதல் கருவில் வளர்வது, பிறப்பது அனைத்துமே ஒரு மாய நிகழ்வே. இவை அனைத்துமே பொய். ஏனென்றால் பத்து மாதத்திற்கு முன்புவரை ஒரு ஜீவன் தோன்றும் என்பது யாருக்குமே தெரியாது. பத்து மாதத்திற்கு முன்புவரை ஒரு ஜீவன் என்பதும், ஆத்மா என்பதும் பொய் , போலி என்பதைவிட "இல்லை" என்பதே உண்மை. ஒரு ஆத்மா என்பதே இருந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் இயற்க்கைக்கு பத்துமாதம் என்பது ஒரு கால அளவேயில்லை. ஒரு மனிதனுக்கு கண் இமைக்கும் நேரத்தில் என்ன என்ன நடந்தது என்று தெரியாதோ அதுபோலவே இயற்கைக்கும் அந்த பத்து மாதத்தில் என்ன நடந்தது என்றே தெரியாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், மனிதனின் கண் இமைக்கும் நேரத்தைவிட மிக மிக மிக மிக மிக ........................ குறைவானதே அந்த இயற்கையின் பத்து மாதங்கள்.ஆக ஒரு ஜீவன் என்பது எப்பொழுதுமே இல்லை என்பதே உண்மை. இன்னும் புரியும்படி சொல்லவேண்டும் என்றால் மனிதனுக்கு பிறப்பு என்பதுகூட இல்லை.

அதுபோலவே இறப்பு என்பதும் ஒரு சடங்கே. நம் உடல்விட்டு உயிர்பிரிவதும், பின்பு உடலை எடுத்துசென்று புதைப்பதும், எரிப்பதும் ஒரு மாய சடங்கே. சில காலம் நம் நினைவுகள் இந்த பூமியில் இருக்கலாம். அது நம் வாழ்வு ஏற்படுத்திய தாக்கம். அதைபோருத்தே நம்மைப்பற்றி நினைத்திருக்கும் காலங்கள் (திருவள்ளுவர், டார்வின், சக்க்ரடிஸ், காந்தி, ஹிட்லர், mgr போல). அந்த தாக்கம்தான் நினைவுகள். அது ஒவொருவரும் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை பொறுத்தது. அதுவும் விரைவில் அழிந்துபோகும். இன்னும்சொல்லப்போனால் மறைந்துபோகும். அது பூமியில் ஒரு மழை ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை போன்றது அவ்வளவே.

ஒரு மழை பெய்வதற்கான அறிகுறிகள் தென்படலாம். மழையும் பெய்யலாம், மழை நின்றுபோகலாம், அதன் தாக்கம் இந்த பூமியில் கொஞ்சநேரம் (மனித நினைவுகளை போல) இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் கடந்து அந்த குறிப்பிட்ட மழையை நினைவுகூறசொன்னால். யாருக்குமே தெரியாது. இதுதான் வாழ்க்கை. மழை என்ன கொண்டுவந்தது என்ன கொண்டுசென்றது அதற்கு தெரியாது. அதுபோலதான் வாழ்க்கை.

மனிதன் பிறக்கும்போது அவன் கொண்டுவந்தது அவனது ஆயுள் மட்டும்தான். இன்னும் புரியும்படிசொல்லப்போனால் "சில மணித்துளிகள்" மட்டுமே. அதனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செலவழிக்கவேண்டும், அதுவே இயற்கையின் கட்டளை, அது தீர்ந்துபோனவுடன் நீயும் தீர்ந்து போய்விடவேண்டும், இதுவே சட்டம்.

சமுதாயம், உறவினர், குடும்பம், மனைவி, மக்கள் எல்லாம் அந்த மணித்துளிகளை செலவிடும்போது ஆடிதள்ளுபடிபோல உனக்கு கிடைக்கும் extra offers. அதன்மூலம் உனக்கு கிடைக்கும் பாசம், அன்பு, மகிழ்ச்சி, துரோகம், இன்னபிற அனைத்தும் அதுபோலவே (ஆடிதள்ளுபடியில் உனக்கே தெரியாமல் சிலபேர் ஆட்டையும் போடுவார்களே அதுபோல).

அது அவர்களுக்கு (உறவினர், மனைவி மற்றும் மக்களுக்கு) உன்னுடையதைபோலவே  "ஒரு வாழ்க்கை".

மறைமுகமாக பார்த்தோமானால் ஓன்று மட்டுமே உண்மை, ஒவ்வொரு நொடியும் நீ வாழவேண்டும். அவ்வளவே. நீ ஒன்றுமே செய்யாமல் அமைதியாக இருந்தாலும் உன் வாழ்நாள் ஒருநாள் முற்றுபெறும். அதற்க்கு நீ தேவையே இல்லை.

நன்றி.
அன்புடன் சிவகிரி.
(நான் தொடர்ந்து எழுத ஊக்கமளிக்கும் என் அன்பு மாணவன் ஞானவேல் அவர்களுக்கு என் நன்றியை தெரிவித்துகொள்கிறேன்.)

குழந்தை கதைகள்

 சமிபத்தில் நான் படித்த சிறுகதை, இதில் முக்கியம் என்னவென்றால் இதுபோன்ற கதைகளை நாம் சிறுபிள்ளையாக இருந்தப்போது நம் தாத்தா பாட்டி சொல்ல கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் தற்போதைய நவீன உலகில் நாம் இதுபோன்ற கதைகளை நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்வதே  இல்லை. நான் சிறு வயதில் என் பாட்டியிடம் இதுபோன்ற கதைகள்  ஏராளமாக கேட்டிருக்கிறேன், குருமதாங்காய் (இது ஒரு சிறிய காய், அந்தகாலத்தில் காடுகளில் சிறு கொடிபோல் படர்ந்திருக்கும், அதில் சின்ன சின்ன காய்கள் இருக்கும். பார்பதற்கு தர்பூசணி போன்ற வடிவத்தில் இருக்கும் ஆனால் மிக சிறியதாக கோலிகுண்டை விட சற்று பெரியதாக இருக்கும். பழமாக இருந்தால் சாப்பிடலாம், பச்சையாக இருந்தால் கசக்கும்.) குருமத்தான்காய் கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன். அது எர் ஓட்டும் உழவனை கல்யாணம் செய்துகொண்டு அவனுக்கு களைப்பாக இருக்கும்போது குடிக்க தண்ணீர் கொண்டுவந்து கொடுப்பது, ஏர் மாடுகளை மேய்ப்பது போன்ற உதவிகளை உழவனுக்கு செய்யுமாம். வெள்ளரிக்காய்க்கு ஆசைப்பட்டு தன்னை பிளேடால் காயபடுதிகொண்ட குள்ளநரி. ஏழு கடல் ஏழு மலை தாண்டி சென்று தன் குழந்தையை கண்டுபிடிதுவரும் காகம் இப்படி நிறைய கதைகள் நாம் கேட்டிருக்கிறோம், ஆனால் நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்வதில். இப்போது குழந்தைகளுக்கு , அறிவியல் சம்பந்தப்பட்ட கதைகள் மட்டுமே சொல்கிறோம். இதுபோன்ற கதைகளை சொல்வதில்லை. இப்பொழுது பிறந்த குழந்தையில் இருந்து சாவை எதிநோக்கியுள்ள பெரியவர் வரை சம்பாதிக்க வேண்டியுள்ளது. 85 வயது பெரியவர்கூட office வெலைக்கு போகவேண்டியுள்ளது. இந்த அவசர உலகில் நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வதை மறந்துவிட்டோம்.
அதுபோன்ற ஒரு கதைதான் இது, படித்து, முடிந்தால் இதுபோன்ற கதையை நினைவுகூர்ந்து நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்ல முயற்சிப்போம். நன்றி.

காணாமல் போன வானம்

• 
  சித்திரக் கதை
• 
  சித்திரக் கதை

முன்னொரு காலத்தில் வானமும் பூமியும் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டையர்களாகத்தான் இருந்தன. இந்த இரண்டும் ஒட்டி இருந்ததால் பூமி எது, வானம் எது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அப்போது மெல்லிய காற்று வீசியது. இரண்டுக்கும் இடையே ஊசி அளவு இடைவெளி ஏற்பட்டது. அப்போது ஏற்பட்ட துக்கத்தில் வானத்தின் உடல் நீலமாகவும், பூமியின் முகம் கறுப்பாகவும் மாறிவிட்டது.

அந்தக் குட்டியூண்டு இடை வெளியில் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. காற்றும் வீசியது. உடனே இடைவெளியில் ஒரு புல் வளர ஆரம்பித்தது. புல் வளர முடியாமல் வானம் இடித்துக்கொண்டிருந்ததால் அதுக்கு மூச்சு முட்டியது.

உடனே அது வானத்திடம் வேண்டிக் கேட்டுக்கொண்டது. “ வானமே! வானமே என்னால வளர முடியல. கொஞ்சம் மேலே போயேன். நீ மேலே போனா நான் வளர்ந்திடுவேன்” என்று சொல்லியது.

வானமும் ‘சரி, சரி’ என்பது போல் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு தன்னைக் கொஞ்சம் மேலே உயர்த்திக்கொண்டது.

அடுத்ததாகப் புல்லின் நிழலில் தோன்றிய ஒரு செடி, வானத்திடம் மன்றாடியது. “வானமே! வானமே! என்னாலும் கிளய பரப்பி வளர முடியில. எனக்காகக் கொஞ்சம் மேலே போறியா” என்று அன்புடன் கேட்டுக்கொண்டது.

வானத்துக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் செடியின் தலைக்கு மேல் ஓர் அடி உயர்ந்து, “செடியே போதுமா” என்றது.

செடியும் “உம் உம்” என்று தலையாட்டியது. பிறகு செடி வளர, வளர, வானமும் உயர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் செடி மரமாகி நின்றது. அதற்கு மேல் நின்றது வானம்.

‘அப்பாடா’ன்னு பெருமூச்சுவிட்டது வானம். ஆனால் அதனை யாரோ தொடுவது போல இருந்தது.

வானம் உற்றுப் பார்த்தது. அங்கு யானை ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது. “வானமே! என்னால தும்பிக்கைய தூக்க முடியலேயே. நீ முட்டிக் கிட்டு நிற்கிறியே” என்றது யானை.

“உனக்கும் பிரச்சினையா?” என்று சொல்லியபடி கொஞ்சம் மேலே உயர்ந்தது வானம்.

அதுவும் நீடிக்கவில்லை. “என் கழுத்தைப் பாரு. எவ்ளோ நீளம். கழுத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு என்னால நடக்க முடியல. நான் தலையை நிமிர்ந்து நடக்க நீ உதவி செய்” என்று அழுதது ஒட்டகச்சிவிங்கி.

பொறுமையாக இருந்த வானம், ஒட்டகச்சிவிங்கி தலைக்கு மேலாகக் கொஞ்சம் உயர்ந்தது.

திடீரென்று யாரோ தன் உடலைக் கிழிப்பது போல உணர்ந்தது வானம். ஆமாம். மலையின் உச்சிதான் வானத்தைக் கிழித்தது. “வானமே! வானமே! என்ன மன்னிச்சிடு. நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வளர்ந்திட்டே இருக்கேன்” என்றது.

‘‘சரி’’ன்னு சொன்ன வானம், இரண்டு மலைகளின் உயரத்திற்கு மேல் நின்றது.

அந்த நேரம் பார்த்து மரத்தின் பொந்திலிருந்து வெளியேறிய பறவை வானத்தின் மீது மோதியது. “மன்னிச்சிக்கோ வானமே! மன்னிச்சிக்கோ..”ன்னு என்று மன்னிப்பு கேட்டது. “பறவையே… எம்மேல நீ ஏன் மோதுற?” என்று கேட்டது வானம்.

“என்னோட இறக்கைங்க பறக்க விரும்புது. உன்ன கடந்து போக விரும்புது. ஆனால், உன்னைத் தாண்டி போக முடியலையே” என்று சொன்னது பறவை.

“அதற்கென்ன”ன்னு சொன்ன வானம், கிடுகிடுவென மேலே போய்விட்டது.

இதைக் கீழே இருந்து பார்த்துக்கொண்டேயிருந்த பாம்பு, எறும்பு, தவளைகள் எல்லாம் சந்தோஷத்தில் குதித்தன. அப்பதானே சூரியனையும் நிலாவையும் பார்க்க முடியும் என்று அவை பேசிக்கொண்டன. இதுகூட பரவாயில்லை. இரவில் மட்டுமே கண் தெரிகின்ற ஆந்தை சந்தோஷத்தில் அலறியது. அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்டது வானம்.

ஆனால், திரும்பவும் ஒரு சில குரல்கள் ஒலித்தன. “நாங்க மேல போகணும்..மேலே போகணும்”. யார் என்று வானம் பார்த்தது.

ஆம், மேகங்கள்தான். “நாங்க மேல போனாதான் மழையாப் பொழிவோம்.. பொழிஞ்சாதான் பூமி நனையும். தண்ணீர் தோன்றும்” என்று கூட்டாகக் கூறின. அதன் பின்னே சென்ற வானம், மேகங்கள் கரையும் இடத்திற்கு மேல் ஓர் அடியில் போய் நின்றது. ஆனாலும் அது நிலைத்தபாடில்லை.

திடீரென்று, “நான்கிட்டே இருந்தா பூமி பொசுங்கிடும்” என்று உண்மையைச் சொன்னது சூரியன். “நானும் கிட்டே இருந்தா பகலே வராது” என்றது நிலவு. விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்ட வானம் உயர உயர போனது.

“இப்படியே யாருக்கும் தொந்தரவு தராம மேலயே போய்ட்டா என்ன?”ன்னு வானத்துக்கு ஒருநாள் யோசனை வந்தது. உடனே வானம் ஒரு நாள் காணாமலும் போய்விட்டது.

அது காணாமல்போன திசையைப் பார்த்துத்தான், பூமியில் பிறந்த மனிதர்கள் எல்லாரும் வானம், வானம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிய குழந்தைகளுக்கு அம்மாக்கள், இல்லாத வானத்தைக் காட்டி வானம், வானம் என்கிறார்கள். குழந்தைகளும் ‘ஆமாம்’ போடுகின்றன.

நன்றி- தி ஹிந்து தமிழ் நாளிதழ்.

மரம் வளப்போம்- கவிதை

 ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம்
அந்த மரத்தை வெட்டுமுன்

இரை தேடிச் சென்ற பறவை
வீடு திரும்பும் வரையேனும்
பொறுத்திருக்கலாம் வெட்டாமல்.

கூடிருக்கிறதா ?
கூட்டினுள் குஞ்சிருக்கிறதா ?
சற்றேனும் கவனித்திருக்கலாம்.

நாளை பூத்திடக் காத்திருக்கும்
மொட்டிதழ் விரியும் வரையேனும்
பொறுத்திருக்கலாம்

சொல்லியனுப்பியிருந்தால்

மலர்வளையம் வைக்கவாவது வரும்
தினமும் தேனருந்தும் தேனீ.

பருவமழையின் முதல் துளிகள்
பெரும்பாலும் கண்ணீர்த் துளிகலாகவே

தொலைந்த மரங்களின் நினைவுகளோடு !





தி இந்து நாளிதழில் வத்திராயிருப்பு தெ. சு. கவுதமன்.

admission visit

இன்று நான் admision சம்பந்தமாக என் பக்கத்து ஊருக்கு சென்றிருந்தேன்.  ஒரு மாணவனை அழைத்துக்கொண்டு மற்றொரு மாணவன் வீட்டுக்கு சென்றோம். காலை 6 மணிக்கே கிளம்பிட்டேன். அங்கே மாணவன் இல்லை, அவனது தோட்டத்துக்கு சென்றோம். அங்கே அவனது தந்தையும் தாயும் தோட்டத்தில் கரும்பு வெட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் என்னை வரவேற்றவிதமே வித்தியாசமாக இருந்தது. கோடுவாலை நீட்டி ஸார் வாங்க வாங்க என்றார், எனக்கு என்னவோ போல இருந்தது.

சரி admission பத்தி பேசுவோம் என்று ஸார் நான் ஒரு கல்லூரியில் இருந்து வர்றேன், உங்க பையன் +2 க்கு பிறகு எங்கள் கல்லூரியில் சேருங்கள் என்று சொல்லி, ஃபீஸ் டீடேல்ஸ் எல்லாம் சொன்னேன். பிறகுதான் தெரிந்தது அவன் ஊரில் இல்லை வெளியூர் போய்விட்டான் என்று. போனாலும் பரவாயில்லை வீட்டிலிருந்து பணத்ைவேறு எடுத்து சென்றுவிட்டானாம். என்னை பங்சசயத்து பண்ண சொல்லிவிட்டார்கள். ஸார் என் பையனை கண்டிப்பாக உங்கள் காலெஜிலயே சேக்கிறோம் அவனை சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வரசொல்லுங்க ஸார் என்றார். அவனுக்கு போன் பண்ணினால் அவன் நான் அங்கெல்லாம் வரமுடியாது என் தாதா வீட்லயே இருந்திடறேன் என்கிறான். காலேஜிக்கு போன் பண்ணினால் எப்படியோ அட்மிசன் புதியுங்கள் என்கிறார்கள். நானும் முடிந்தவரை பையனிடமும், அவனது தந்தையிடமும் பேசி, ஒருவழியாக அட்மிசனே வேண்டாம் ஆளைவிடுங்கடா சாமி என்று தப்பி வந்தேன். என்ன பன்றதுன்னே தெரியல, ஒருவழியா சரிங்க நான் கிளம்பறேன் என்றேன். அவனது தந்தை ஸார் அவன் வதவுடன் நானே கூட்டிக்கிட்டு வர்றேன் போங்க என்றார்.கும்பிடு போட்டு கிளம்பினேன்.

குழந்தைகளின் வழியே பயணிக்கும் கதைகள்

இன்று அலுவலகம் கிளம்ப டூ வீலர்ஐ ஸ்டார்ட் செய்யும்போது கவனித்த ஒன்று.

எனது மகன் வயது மூன்று, அவனது தோழி வயது ஆறு அல்லது ஏழு இருக்கும், இருவரும் என் வீட்டருகில் இருக்கும் ஒரு பனை மரத்தில் இருந்த ஒரு ஓனானை கல்லால் அடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அவனிடம் டேய் ஓனானை அடிக்காதே அது பாவம் என்று சொன்னேன். அதற்க்கு அவனது தோழி இல்ல மாமா இது புள்ளையாருக்கு ஒண்ணுக்கு விட்டு கொடுத்துச்சாம் அதனாலதான் அடிக்கிறோம் என்று சொன்னாள். எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். இந்த கதையை அவர்களுக்கு சொன்னது யார் ?. ஏனென்றால் நாமும் இதை முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் செய்திருக்கிறோம். அப்பொழுதும் இதே கதையை காரணமாக சொல்லி இருக்கிறோம். அப்பொழுது இந்த கதையை நம்மிடம் சொன்னது யார்? தெளிவாக இவர்தான் சொன்னார் என்று யாருக்காவது சொல்ல தெரியுமா?

என்ன நாமும் நம்மை விட இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவருடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்திருப்போம். அப்பொழுது அவர் வேறு யாருக்கோ காரணம் சொல்லியிருப்பார் அதை பார்த்து கதையை தெரிந்திருப்போம்.

என் மகனுக்கு மூன்று வயது அவனால் காரணம் சொல்ல தெரியவில்லை. அவனைவிட மூன்று வயது மூத்தவள் சொல்கிறாள். இன்னும் மூன்று வயது கழித்து என் மகன் இதே கதையை காரணமாக சொல்வான். அப்பொழுது இவன் அருகில் இவனைவிட இரண்டு அல்லது மூன்று வயது சிறுவன் இவன் அருகில் இருப்பான். so கதைகள் இப்படிதான் காலங்களை கடந்து மணங்களை கடந்து செல்கின்றன என்பதை இன்றுதான் நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

இன்று புத்தக தினம்

இன்று புத்தக தினம். இதனை ஒரு தீபாவளியை போல், புத்தாண்டை போல் கொண்டடவெண்டிய தினம். என் மாணவர்களிடம் அதிகமாக வலியுறுத்துவதே வாசிப்பு கலையைத்தான். புத்தகங்களும், பூமியும், இயற்கையும் ஒன்றுதான்.இவை அனைத்தும் விலைமதிப்பற்றது. புத்தகங்கள் என்பது அலமாரியில் உள்ள குழந்தைகள், அவர்களை கையில் எடுத்து கொஞ்சி பாருங்கள், அவர்களுடன் பேசுங்கள், விளையாடுங்கள், அவர்களுடன் உணவருந்துங்கள், தேநீர் அருந்துங்கள், தூங்குங்கள். வாசிப்பு மட்டுமே ஒரு மனிதனை புதுனற்சியுடன் வைத்திருக்கும். வாழ்கையில் அணைத்து கஷ்டங்களுக்கும் தீர்வுகள் புத்தகங்களே. புத்தகம் வாசிப்பது என்பது உங்களின் பெரிய சொத்து. உங்களுக்கு பிடிதமானவர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் மிகபெரிய செயல்/ விட்டுசெல்லும் சொத்து  அவர்களிடம் வாசிப்பு கலையை ஏற்படுத்துவதுதான். குழந்தைகளிடம் வாசிப்பு கலையை உருவாக்க நீங்கள் அவர்கள் முன்பாக அதிக நேரம் வாசியுங்கள். இரவு தூங்க செல்லும் முன் குறைந்தபட்சம் இரண்டு பக்கங்களையாவது படியுங்கள். இரவு உணவருந்துவடுபோல இரவு வாசிப்பிற்கு சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள். ஒரு பெரிய பிரச்சனையை எதிர் கொள்ளும் போது அதிக நேரம் புத்தகத்துடன் செலவழியுங்கள். பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும், உதரணமாக ஜென், ஓஷோ, ஷேக்ஸ்பியர், தன்னம்பிக்கை  படியுங்கள்.எளிமையாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், இலக்கியங்களும்  , புத்தகங்களும் இல்லையென்றால் நான் இல்லை.  அன்புடன், சிவகிரி- 9751153208

அடுத்தவரின் பாராட்டிற்காக அறிஞராக இருப்பது அவமானத்திற்குரியது -கன்பூசியஸ்

அடுத்தவரின் பாராட்டிற்காக அறிஞராக இருப்பது அவமானத்திற்குரியது -கன்பூசியஸ்

ஒரு வில்லாளி அம்பை எய்கிறான், அது இலக்கைத் தாக்கவில்லை என்றால் அவன் தனது அம்பை குற்றம் சொல்வதில்லை, தவறு தன்னுடையது என்று ஒத்துக் கொள்கிறான், அரசும் அதன் நலத்திட்டங்கள் உரியவருக்குச் சென்று அடையவில்லை என்றால் தனது குற்றத்தைத் தானே ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும், மாறாக தவறு மக்களுடையது என்றால் அது மோசமான நிர்வாகம் செய்கிற அரசாங்கமாக கருதப்படும் - கன்பூசியஸ்

தவறு செய்தவர்களாக ஒதுக்கபட்ட குற்றவாளிகள், வேசைகள், திருடர்களை தேடிச்சென்று சந்தித்து அவர்களுடன் வாழ்க்கையின் நோக்கம் குறித்து விரிவாக உரையாற்றியிருக்கிறார் கன்பூசியஸ், நான்ஷி என்ற அழகான இளம்பெண்ணை தேடிச்சென்று அவளுடன் தங்கி போதனைகள் செய்திருக்கிறார் கன்பூசியஸ், இதை ஒரு குற்றமாக அவரது சீடர்களில் சிலரே சொல்லிய போது தான் மனிதர்களை அவர்களின் செயல்களைக் கொண்டு பேதம் பார்ப்பதில்லை, மனித இயல்பை அறிவதே எனது வேலை என்கிறார் கன்பூசியஸ்

thanks to s. ramkrishnan

வாசிப்பு கலையும் புத்தகம் எனும் பொக்கிஷமும்

  நேற்று ஒரு புத்தக கடைக்கு சென்றிருந்தேன். நான் புத்தகம் வாங்க சென்ற நேரம் மலை 4 மணி இருக்கும். 4 குழந்தைகள் , அனைவரும் பள்ளி குழந்தைகள், அதனுடைய அப்பாவாக இருக்கும் அவருடன் நின்றிருந்தனர். அவர் என்ன வேண்டுமோ  வங்கி கொள்ளுங்கள் என்றவுடன், ஒரு குழந்தை ஜாமெட்ரி பாக்ஸ் வேணும் எங்க, மற்ற அனைவரும் அதையே கேட்டனர், மற்றொரு குழந்தை ஸ்கேல் வேணும் எங்க மற்ற குழந்தைகளும் அதையே கேட்டனர், ஒரு குழந்தை பென்சில் என்று சொல்லும்போதே அந்த கிராமத்து ஆசாமி 4 கொடுத்துவிடுங்கள் என்றார், ஒரு குழந்தை ரப்பர் என்க , அதுவும் 4 என்றார். எனக்கு என்ன தோன்றியது என்றால். அவர் ஒரு விவசாயி, நிலத்தில் பருத்தியோ, மொச்சகொட்டையோ பயிரிட்டு இருந்திருக்கிறார், தன வீட்டு குழந்தைகள் பள்ளி செல்லும்போது தேவையானவற்றை கேட்டு நச்சரிதிருக்கும். அப்போதெல்லாம் பருத்தி விற்றுவிட்டு வாங்கி தருகிறேன் என்று சொல்லி இருப்பார். இப்பொழுது விற்றவுடன் குழந்தைகளை கூட்டிக்கொண்டு புத்தக கடைக்கு வந்துவிட்டார்.
விவசாயி வாழ்கையே அதுதானே. கடன் வாங்கி நிலத்தில் பயிரிடுவார், அதனை தான் விற்க நினைக்கும் விளைக்கும் விற்க முடியாது, கிடைக்கும் கொஞ்ச பணத்தில் குடும்பத்தையும் கடத்துவார்.
எனக்கு அந்த கடையை பார்த்தவுடன் இந்த நினைவுகளை தவிர்க்க முடியவில்லை. காரணம் என் வாழ்க்கையும் அதுபோல்தான்.
நான் துவக்க பள்ளியில் படித்துகொண்டிருந்த சமயம். 2வது முடிந்து 3ம் வகுப்பிற்கு செல்கிறேன், புத்தகம் இல்லை, இப்பொழுதுபோல் அன்று பள்ளி துவங்கும் சமயத்திலேயே புக் கொடிக்கமாட்டர்கள். ஒரு மதமோ இரண்டு மதமோ ஆகும். அதுவரை நமது சீனியர் மனவர்களிடமோ அல்லது கடையிலோ வங்கிதான் படிக்க வேண்டும். நான் எனது அப்பாவை புத்தகம் கேட்டு நச்சரிதிருக்கிறேன், என் அப்பாவும் இதிபோலவே ஓமலூர் கடைக்கு என்னை அழைத்து சென்றிருக்கிறார். அப்பொழுது பஸ் ஏறி வெளியூர் செல்வது என்றால் அபூர்வம். நானும் சம்தொசமாக சென்றிருக்கிறேன். கடையில் ஒரு தமிழ் புக் வங்கி கொடுத்திருக்கிறார். அவர் புத்தகத்திற்கான காசை கொடுத்திவிட்டு திரும்பி பார்த்திருக்கிறார், அங்கே நான் இல்லை. பார்த்தல் அங்கே நாடு பஸ் ஸ்டாண்டில் அமர்ந்து சதம் போட்டு படிதுகொண்டிருந்தேனாம்.
ஆம், புக் கையில் கிடைத்த சந்தோஷத்தில் உடனே படிக்க வேண்டுமென்ற ஆர்வத்தில் உட்கார இடம் தேடி இருக்கிறேன். நாடு பஸ் சட்டத் என்று கூட பார்க்காமல் உண்மையில் எனக்கு தெரியது என்பதால், பஸ் வந்து நிற்கும் அந்த இடத்தில உக்கார்து வாய்விட்டு சத்தமாக படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.
திரும்பி பார்த்த எனது அப்பாவிற்கு ஒரே பயம், என்னை சுற்றி நிறைய கூட்டம். என் தந்தைக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஏதாவது அவர்கள் திட்டுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே தயங்கியபடி என் அருகில் வந்திருக்கிறார். கூட்டத்தில் ஒரு ஆள் யார் இது என்று கேட்க என் தந்தை தயங்கியபடியே என் குழந்தை என்று சொல்ல,அவர். இந்த குழந்தையின் படிப்பை எந்த சூழ்நிலையிலும் பாதியில் நிறுத்தி விடாதே, எந்த சூழல் வந்தாலும் நிருதிவிடதே என்று சொன்னாராம். அந்த ஒரே காரணதிர்காகதன்ன் உன்னை இவ்வளவு தூரம் படிக்க வைத்தேன்  என்று என் தந்தை என்னிடம் சமீபத்தில் கூறினார். ஆம் நானும் இதோ P h D வரை வந்துவிட்டேன்.
சமீபத்தில் என் தந்தை எண்ணிடல் பகிர்ந்துகொண்டது 

இறந்தவர்கள் பொய் சொல்வதில்லை

இறந்தவர்கள் பொய் சொல்வதில்லை என்று அகிரா குரசேவாவின் ரோஷமானில் ஒரு வசனம் இடம் பெறுகிறது, அது பொய் என்பதை இறந்த பலர் இன்றுவரை உறுதி செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். வரலாற்றில் பாதி இறந்தவர்கள் சொல்லும் பொய்கள் தானே,
சாமான்ய மனிதனின் மரணம் உலகின் கண்களைப் பொறுத்தவரை ஒரு சம்பவம், ஒரு இலை உதிரல், அவ்வளவே,
மகாபாரத்தில் யட்சன் கேட்கும் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வந்த யுதிஷ்ட்ரன் உயிரினங்கள் தினந்தோறும் இறந்து கொண்டேயிருப்பதைப் பார்த்தும்கூட, மனிதர்கள் தங்களுக்கு மரணமில்லாதது போல் நினைத்துக் கொண்டு வாழ்கிறார்களே – அதுதான் ஆச்சரியம் என்கிறான்,  அந்தப் பதிலை சொல்லும் போது யுதிஷ்டரன் மனம் ஒரு நிமிசம் மரணத்தைப் பற்றி யோசித்து தானே கடந்து வந்திருக்கும்,
மரணம் ஆச்சரியமானதிற்கான முக்கியக் காரணம், சாவு என்பது நமக்கு ஒரு சொல், ஒரு துண்டித்தல், ஒரு உதிர்தல், காலத்திலிருந்து அகாலத்திற்குள் செல்லும் பயணம், விடைபெறல் அவ்வளவே.
 .
.
.
.
அம்மாவின் சாவிற்கு வந்த மகள் அனுசுயா திடீரென ஒரு முறை தாயை முத்தமிடுகிறாள், இதுவரை பெற்ற முத்தங்களுக்கான விடைபெறல் போலவே அந்த முத்தம் அடையாளப்படுத்தபடுகிறது


from valkaiyin vesam by s. ramakrishnan.

பெண்களின் அழகு

Dr ஷாலினி அவர்கள் ஒரு டிவி ஷோ வில் பெண்களின் அழகு பற்றி பேசியது ..... once a time men wore ear rings, tuft and calcarine. but now they don't. if they want to be look like beautiful or handsome they should waste their time by putting some make ups. but they don't. they changed themselves to the present scenario. they realize that intelligence is more important than the external beauty. beauty is in our behavior, in our attitude in the way in which we approach, in the way we react, response . but women don't realize that, they are wasting  their time by putting make ups. cosmetic companies target them and sell their products. those are the models to the companies' products. don't thing foolish a lady become beautiful within a week ? why should a lady beautiful ? apart from that there  are lot  to consider... modesty, chastity, maternity, feminine ect., beauty means on the view of the person not physical appearance.

கடமை

நேற்று ஒரு டீ கடையில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துகொண்டிருந்தேன் அப்பொழுது டிவியில் ஒரு சிவாஜி பாடல் ஒலித்துகொண்டிருந்தது, பாடலை சரியாக கவனிக்கவில்லை, அதன் இரண்டு வரிகள் என்னை அதிகமாக பாதித்தன, அவை

 "காலில் விலங்கு இட்டோம்,
அதை
கடமை என அழைத்தோம்"

அந்த இரண்டுவரிகளை கேட்ட பின்பு அந்தப்பாடலை கவனித்தேன் அது "மனிதன் நினைபதுண்டு வாழ்வு நிலைக்குமென்று ..." என்ற பாடல். அந்த பாடல் முக்கியமாக படவில்லை, அந்த இரண்டு வரிகள்... சான்சே இல்லை, அந்த இரண்டு வரிகளுக்கு விளக்கம் தெரிந்துவிட்டால் மனிதனுக்கு வாழ்கையில் பிரச்சனயே  இருக்காது.

ஆம் கடமை என்ற பெயரில் நாம்தான் நம் கால்களுக்கு விலங்கு போட்டுகொல்ல்கிறோம், யார் கட்டளையிட்டார்கள் பொறுப்புகளை அதிகம் சுமக்க வேண்டும் என்று, யார் கட்டளையிட்டார்கள் பெரிய வீடு வேண்டும் என்று, யார் கட்டளையிட்டார்கள் லோன் வாங்கவேண்டும் என்று, நாம் நினைக்கும் அணைத்து கடமைகளுமே நாமாகவே இட்டுக்கொண்ட விலங்குகள், பிறகு நாமே அலுத்துகொள்வோம்.... அவை இரண்டும் வாழ்வின் முக்கியமான வரிகள்.

வியாபாரம்

சமீப காலங்களில் நியுஸ்பேப்பர்களில் கொடூர கொலைகள் பற்றி நியூஸ் போடும்போது, அந்த கோர கட்சிகளையும் பிரசுரிக்கிரார்களே எதற்காக, இன்னார் இவரால் கொலை செய்யப்பட்டார் என்ற தகவல் போதாதா, அந்த காட்சிகள் வேறு எதற்கு, ஷோ, மனித மனம் ( குரங்கு ) கோரங்களையும், கொடூரங்களையும் விரும்புகின்றன. ஷோ நியூஸ் பேப்பர்  என்பது மனிதனை மட்டும் திருப்ப்திபடுத்தவில்லை, அவனுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் அந்த குரங்கையும் திருபப்திபடுதுகிறது, ஆக மனிதன் என்பவன் போலி , அவனுள் ஒளிந்திருக்கும் "குரங்கே" நிசம் அப்படிதானே, இதெல்லாம் யோசிக்கும் போதுதான் எங்கோ படித்த சில வரிகளும் நியாபகத்துக்கு வருகின்றன, தமிழ் சினிமாவில் ஹீரோயின் வில்லனை பார்த்து உனக்கு நான்தானே வேண்டும் எடுத்துகொள் என்று சொன்னால் மட்டும் போதாதா ?                 வியாபாரம்.