நீர்க்குமிழிகள்

நீரின் ஓட்டத்தில்
சில மூலக்கூறுகள்
ஓன்று சேர்ந்து
குமிழிகளாக...

ஆனால்
அடுத்த நொடியில்
மூலக்கூறுகள் அடங்கி
மீண்டும் நீரின் ஓட்டத்தில்
துளியாக.....

இதில் யார் பெரியவர்
பெரிய மனிதன்
தலைவன்
கலகக்காரன்....

வாழ்க்கை ஓட்டத்தில்
துளிகளா
குமிழ்களா?

பிறப்பு என்பது ஒரு மாய சடங்கு

இன்று என் சக ஆசிரியர் ஒருவருடன் ரொம்ப ஆத்மார்த்தமாக பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ரஜினிகாந்த் ன் பாபா படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். மனைவி, குழந்தை,மாமன் மச்சான் என உறவில் வேவதைவிட ஒரு கட்டு விரவில் வெந்துவிடலாம் என்று. அந்த ஆசிரியர் சென்ற பிறகு நான் ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தேன். அந்த வரிகள் என்னை ஆழமாக யோசிக்க வைத்தன. நாம் பூமியில் பிறந்தபோது நாம் கொண்டுவந்தது என்ன. நாம் இறந்தபின்பு கொண்டுசெல்வது என்ன என்பதுதான்.

உண்மையில் நாம் பிறக்கும்போது நம்மிடம் கொடுக்கப்பட்டது நம் ஆயுள் மட்டுமே. அதனை செலவழித்துவிட்டு நாம் மறுபடியும் மறைந்துவிடவேண்டும் என்பதே இயற்க்கை நமக்கு விட்ட கட்டளை.

பிறப்பு என்பது ஒரு மாய சடங்கு. நாம் ஒரு பெண்ணின் கருவில் உருவாவது முதல் கருவில் வளர்வது, பிறப்பது அனைத்துமே ஒரு மாய நிகழ்வே. இவை அனைத்துமே பொய். ஏனென்றால் பத்து மாதத்திற்கு முன்புவரை ஒரு ஜீவன் தோன்றும் என்பது யாருக்குமே தெரியாது. பத்து மாதத்திற்கு முன்புவரை ஒரு ஜீவன் என்பதும், ஆத்மா என்பதும் பொய் , போலி என்பதைவிட "இல்லை" என்பதே உண்மை. ஒரு ஆத்மா என்பதே இருந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் இயற்க்கைக்கு பத்துமாதம் என்பது ஒரு கால அளவேயில்லை. ஒரு மனிதனுக்கு கண் இமைக்கும் நேரத்தில் என்ன என்ன நடந்தது என்று தெரியாதோ அதுபோலவே இயற்கைக்கும் அந்த பத்து மாதத்தில் என்ன நடந்தது என்றே தெரியாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், மனிதனின் கண் இமைக்கும் நேரத்தைவிட மிக மிக மிக மிக மிக ........................ குறைவானதே அந்த இயற்கையின் பத்து மாதங்கள்.ஆக ஒரு ஜீவன் என்பது எப்பொழுதுமே இல்லை என்பதே உண்மை. இன்னும் புரியும்படி சொல்லவேண்டும் என்றால் மனிதனுக்கு பிறப்பு என்பதுகூட இல்லை.

அதுபோலவே இறப்பு என்பதும் ஒரு சடங்கே. நம் உடல்விட்டு உயிர்பிரிவதும், பின்பு உடலை எடுத்துசென்று புதைப்பதும், எரிப்பதும் ஒரு மாய சடங்கே. சில காலம் நம் நினைவுகள் இந்த பூமியில் இருக்கலாம். அது நம் வாழ்வு ஏற்படுத்திய தாக்கம். அதைபோருத்தே நம்மைப்பற்றி நினைத்திருக்கும் காலங்கள் (திருவள்ளுவர், டார்வின், சக்க்ரடிஸ், காந்தி, ஹிட்லர், mgr போல). அந்த தாக்கம்தான் நினைவுகள். அது ஒவொருவரும் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை பொறுத்தது. அதுவும் விரைவில் அழிந்துபோகும். இன்னும்சொல்லப்போனால் மறைந்துபோகும். அது பூமியில் ஒரு மழை ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை போன்றது அவ்வளவே.

ஒரு மழை பெய்வதற்கான அறிகுறிகள் தென்படலாம். மழையும் பெய்யலாம், மழை நின்றுபோகலாம், அதன் தாக்கம் இந்த பூமியில் கொஞ்சநேரம் (மனித நினைவுகளை போல) இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் கடந்து அந்த குறிப்பிட்ட மழையை நினைவுகூறசொன்னால். யாருக்குமே தெரியாது. இதுதான் வாழ்க்கை. மழை என்ன கொண்டுவந்தது என்ன கொண்டுசென்றது அதற்கு தெரியாது. அதுபோலதான் வாழ்க்கை.

மனிதன் பிறக்கும்போது அவன் கொண்டுவந்தது அவனது ஆயுள் மட்டும்தான். இன்னும் புரியும்படிசொல்லப்போனால் "சில மணித்துளிகள்" மட்டுமே. அதனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செலவழிக்கவேண்டும், அதுவே இயற்கையின் கட்டளை, அது தீர்ந்துபோனவுடன் நீயும் தீர்ந்து போய்விடவேண்டும், இதுவே சட்டம்.

சமுதாயம், உறவினர், குடும்பம், மனைவி, மக்கள் எல்லாம் அந்த மணித்துளிகளை செலவிடும்போது ஆடிதள்ளுபடிபோல உனக்கு கிடைக்கும் extra offers. அதன்மூலம் உனக்கு கிடைக்கும் பாசம், அன்பு, மகிழ்ச்சி, துரோகம், இன்னபிற அனைத்தும் அதுபோலவே (ஆடிதள்ளுபடியில் உனக்கே தெரியாமல் சிலபேர் ஆட்டையும் போடுவார்களே அதுபோல).

அது அவர்களுக்கு (உறவினர், மனைவி மற்றும் மக்களுக்கு) உன்னுடையதைபோலவே  "ஒரு வாழ்க்கை".

மறைமுகமாக பார்த்தோமானால் ஓன்று மட்டுமே உண்மை, ஒவ்வொரு நொடியும் நீ வாழவேண்டும். அவ்வளவே. நீ ஒன்றுமே செய்யாமல் அமைதியாக இருந்தாலும் உன் வாழ்நாள் ஒருநாள் முற்றுபெறும். அதற்க்கு நீ தேவையே இல்லை.

நன்றி.
அன்புடன் சிவகிரி.
(நான் தொடர்ந்து எழுத ஊக்கமளிக்கும் என் அன்பு மாணவன் ஞானவேல் அவர்களுக்கு என் நன்றியை தெரிவித்துகொள்கிறேன்.)

குழந்தை கதைகள்

 சமிபத்தில் நான் படித்த சிறுகதை, இதில் முக்கியம் என்னவென்றால் இதுபோன்ற கதைகளை நாம் சிறுபிள்ளையாக இருந்தப்போது நம் தாத்தா பாட்டி சொல்ல கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் தற்போதைய நவீன உலகில் நாம் இதுபோன்ற கதைகளை நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்வதே  இல்லை. நான் சிறு வயதில் என் பாட்டியிடம் இதுபோன்ற கதைகள்  ஏராளமாக கேட்டிருக்கிறேன், குருமதாங்காய் (இது ஒரு சிறிய காய், அந்தகாலத்தில் காடுகளில் சிறு கொடிபோல் படர்ந்திருக்கும், அதில் சின்ன சின்ன காய்கள் இருக்கும். பார்பதற்கு தர்பூசணி போன்ற வடிவத்தில் இருக்கும் ஆனால் மிக சிறியதாக கோலிகுண்டை விட சற்று பெரியதாக இருக்கும். பழமாக இருந்தால் சாப்பிடலாம், பச்சையாக இருந்தால் கசக்கும்.) குருமத்தான்காய் கதைகள் கேட்டிருக்கிறேன். அது எர் ஓட்டும் உழவனை கல்யாணம் செய்துகொண்டு அவனுக்கு களைப்பாக இருக்கும்போது குடிக்க தண்ணீர் கொண்டுவந்து கொடுப்பது, ஏர் மாடுகளை மேய்ப்பது போன்ற உதவிகளை உழவனுக்கு செய்யுமாம். வெள்ளரிக்காய்க்கு ஆசைப்பட்டு தன்னை பிளேடால் காயபடுதிகொண்ட குள்ளநரி. ஏழு கடல் ஏழு மலை தாண்டி சென்று தன் குழந்தையை கண்டுபிடிதுவரும் காகம் இப்படி நிறைய கதைகள் நாம் கேட்டிருக்கிறோம், ஆனால் நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்வதில். இப்போது குழந்தைகளுக்கு , அறிவியல் சம்பந்தப்பட்ட கதைகள் மட்டுமே சொல்கிறோம். இதுபோன்ற கதைகளை சொல்வதில்லை. இப்பொழுது பிறந்த குழந்தையில் இருந்து சாவை எதிநோக்கியுள்ள பெரியவர் வரை சம்பாதிக்க வேண்டியுள்ளது. 85 வயது பெரியவர்கூட office வெலைக்கு போகவேண்டியுள்ளது. இந்த அவசர உலகில் நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வதை மறந்துவிட்டோம்.
அதுபோன்ற ஒரு கதைதான் இது, படித்து, முடிந்தால் இதுபோன்ற கதையை நினைவுகூர்ந்து நம் குழந்தைகளுக்கு சொல்ல முயற்சிப்போம். நன்றி.

காணாமல் போன வானம்

• 
  சித்திரக் கதை
• 
  சித்திரக் கதை

முன்னொரு காலத்தில் வானமும் பூமியும் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டையர்களாகத்தான் இருந்தன. இந்த இரண்டும் ஒட்டி இருந்ததால் பூமி எது, வானம் எது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அப்போது மெல்லிய காற்று வீசியது. இரண்டுக்கும் இடையே ஊசி அளவு இடைவெளி ஏற்பட்டது. அப்போது ஏற்பட்ட துக்கத்தில் வானத்தின் உடல் நீலமாகவும், பூமியின் முகம் கறுப்பாகவும் மாறிவிட்டது.

அந்தக் குட்டியூண்டு இடை வெளியில் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. காற்றும் வீசியது. உடனே இடைவெளியில் ஒரு புல் வளர ஆரம்பித்தது. புல் வளர முடியாமல் வானம் இடித்துக்கொண்டிருந்ததால் அதுக்கு மூச்சு முட்டியது.

உடனே அது வானத்திடம் வேண்டிக் கேட்டுக்கொண்டது. “ வானமே! வானமே என்னால வளர முடியல. கொஞ்சம் மேலே போயேன். நீ மேலே போனா நான் வளர்ந்திடுவேன்” என்று சொல்லியது.

வானமும் ‘சரி, சரி’ என்பது போல் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு தன்னைக் கொஞ்சம் மேலே உயர்த்திக்கொண்டது.

அடுத்ததாகப் புல்லின் நிழலில் தோன்றிய ஒரு செடி, வானத்திடம் மன்றாடியது. “வானமே! வானமே! என்னாலும் கிளய பரப்பி வளர முடியில. எனக்காகக் கொஞ்சம் மேலே போறியா” என்று அன்புடன் கேட்டுக்கொண்டது.

வானத்துக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் செடியின் தலைக்கு மேல் ஓர் அடி உயர்ந்து, “செடியே போதுமா” என்றது.

செடியும் “உம் உம்” என்று தலையாட்டியது. பிறகு செடி வளர, வளர, வானமும் உயர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் செடி மரமாகி நின்றது. அதற்கு மேல் நின்றது வானம்.

‘அப்பாடா’ன்னு பெருமூச்சுவிட்டது வானம். ஆனால் அதனை யாரோ தொடுவது போல இருந்தது.

வானம் உற்றுப் பார்த்தது. அங்கு யானை ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது. “வானமே! என்னால தும்பிக்கைய தூக்க முடியலேயே. நீ முட்டிக் கிட்டு நிற்கிறியே” என்றது யானை.

“உனக்கும் பிரச்சினையா?” என்று சொல்லியபடி கொஞ்சம் மேலே உயர்ந்தது வானம்.

அதுவும் நீடிக்கவில்லை. “என் கழுத்தைப் பாரு. எவ்ளோ நீளம். கழுத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு என்னால நடக்க முடியல. நான் தலையை நிமிர்ந்து நடக்க நீ உதவி செய்” என்று அழுதது ஒட்டகச்சிவிங்கி.

பொறுமையாக இருந்த வானம், ஒட்டகச்சிவிங்கி தலைக்கு மேலாகக் கொஞ்சம் உயர்ந்தது.

திடீரென்று யாரோ தன் உடலைக் கிழிப்பது போல உணர்ந்தது வானம். ஆமாம். மலையின் உச்சிதான் வானத்தைக் கிழித்தது. “வானமே! வானமே! என்ன மன்னிச்சிடு. நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வளர்ந்திட்டே இருக்கேன்” என்றது.

‘‘சரி’’ன்னு சொன்ன வானம், இரண்டு மலைகளின் உயரத்திற்கு மேல் நின்றது.

அந்த நேரம் பார்த்து மரத்தின் பொந்திலிருந்து வெளியேறிய பறவை வானத்தின் மீது மோதியது. “மன்னிச்சிக்கோ வானமே! மன்னிச்சிக்கோ..”ன்னு என்று மன்னிப்பு கேட்டது. “பறவையே… எம்மேல நீ ஏன் மோதுற?” என்று கேட்டது வானம்.

“என்னோட இறக்கைங்க பறக்க விரும்புது. உன்ன கடந்து போக விரும்புது. ஆனால், உன்னைத் தாண்டி போக முடியலையே” என்று சொன்னது பறவை.

“அதற்கென்ன”ன்னு சொன்ன வானம், கிடுகிடுவென மேலே போய்விட்டது.

இதைக் கீழே இருந்து பார்த்துக்கொண்டேயிருந்த பாம்பு, எறும்பு, தவளைகள் எல்லாம் சந்தோஷத்தில் குதித்தன. அப்பதானே சூரியனையும் நிலாவையும் பார்க்க முடியும் என்று அவை பேசிக்கொண்டன. இதுகூட பரவாயில்லை. இரவில் மட்டுமே கண் தெரிகின்ற ஆந்தை சந்தோஷத்தில் அலறியது. அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்டது வானம்.

ஆனால், திரும்பவும் ஒரு சில குரல்கள் ஒலித்தன. “நாங்க மேல போகணும்..மேலே போகணும்”. யார் என்று வானம் பார்த்தது.

ஆம், மேகங்கள்தான். “நாங்க மேல போனாதான் மழையாப் பொழிவோம்.. பொழிஞ்சாதான் பூமி நனையும். தண்ணீர் தோன்றும்” என்று கூட்டாகக் கூறின. அதன் பின்னே சென்ற வானம், மேகங்கள் கரையும் இடத்திற்கு மேல் ஓர் அடியில் போய் நின்றது. ஆனாலும் அது நிலைத்தபாடில்லை.

திடீரென்று, “நான்கிட்டே இருந்தா பூமி பொசுங்கிடும்” என்று உண்மையைச் சொன்னது சூரியன். “நானும் கிட்டே இருந்தா பகலே வராது” என்றது நிலவு. விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்ட வானம் உயர உயர போனது.

“இப்படியே யாருக்கும் தொந்தரவு தராம மேலயே போய்ட்டா என்ன?”ன்னு வானத்துக்கு ஒருநாள் யோசனை வந்தது. உடனே வானம் ஒரு நாள் காணாமலும் போய்விட்டது.

அது காணாமல்போன திசையைப் பார்த்துத்தான், பூமியில் பிறந்த மனிதர்கள் எல்லாரும் வானம், வானம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிய குழந்தைகளுக்கு அம்மாக்கள், இல்லாத வானத்தைக் காட்டி வானம், வானம் என்கிறார்கள். குழந்தைகளும் ‘ஆமாம்’ போடுகின்றன.

நன்றி- தி ஹிந்து தமிழ் நாளிதழ்.

மரம் வளப்போம்- கவிதை

 ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம்
அந்த மரத்தை வெட்டுமுன்

இரை தேடிச் சென்ற பறவை
வீடு திரும்பும் வரையேனும்
பொறுத்திருக்கலாம் வெட்டாமல்.

கூடிருக்கிறதா ?
கூட்டினுள் குஞ்சிருக்கிறதா ?
சற்றேனும் கவனித்திருக்கலாம்.

நாளை பூத்திடக் காத்திருக்கும்
மொட்டிதழ் விரியும் வரையேனும்
பொறுத்திருக்கலாம்

சொல்லியனுப்பியிருந்தால்

மலர்வளையம் வைக்கவாவது வரும்
தினமும் தேனருந்தும் தேனீ.

பருவமழையின் முதல் துளிகள்
பெரும்பாலும் கண்ணீர்த் துளிகலாகவே

தொலைந்த மரங்களின் நினைவுகளோடு !





தி இந்து நாளிதழில் வத்திராயிருப்பு தெ. சு. கவுதமன்.

admission visit

இன்று நான் admision சம்பந்தமாக என் பக்கத்து ஊருக்கு சென்றிருந்தேன்.  ஒரு மாணவனை அழைத்துக்கொண்டு மற்றொரு மாணவன் வீட்டுக்கு சென்றோம். காலை 6 மணிக்கே கிளம்பிட்டேன். அங்கே மாணவன் இல்லை, அவனது தோட்டத்துக்கு சென்றோம். அங்கே அவனது தந்தையும் தாயும் தோட்டத்தில் கரும்பு வெட்டிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் என்னை வரவேற்றவிதமே வித்தியாசமாக இருந்தது. கோடுவாலை நீட்டி ஸார் வாங்க வாங்க என்றார், எனக்கு என்னவோ போல இருந்தது.

சரி admission பத்தி பேசுவோம் என்று ஸார் நான் ஒரு கல்லூரியில் இருந்து வர்றேன், உங்க பையன் +2 க்கு பிறகு எங்கள் கல்லூரியில் சேருங்கள் என்று சொல்லி, ஃபீஸ் டீடேல்ஸ் எல்லாம் சொன்னேன். பிறகுதான் தெரிந்தது அவன் ஊரில் இல்லை வெளியூர் போய்விட்டான் என்று. போனாலும் பரவாயில்லை வீட்டிலிருந்து பணத்ைவேறு எடுத்து சென்றுவிட்டானாம். என்னை பங்சசயத்து பண்ண சொல்லிவிட்டார்கள். ஸார் என் பையனை கண்டிப்பாக உங்கள் காலெஜிலயே சேக்கிறோம் அவனை சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வரசொல்லுங்க ஸார் என்றார். அவனுக்கு போன் பண்ணினால் அவன் நான் அங்கெல்லாம் வரமுடியாது என் தாதா வீட்லயே இருந்திடறேன் என்கிறான். காலேஜிக்கு போன் பண்ணினால் எப்படியோ அட்மிசன் புதியுங்கள் என்கிறார்கள். நானும் முடிந்தவரை பையனிடமும், அவனது தந்தையிடமும் பேசி, ஒருவழியாக அட்மிசனே வேண்டாம் ஆளைவிடுங்கடா சாமி என்று தப்பி வந்தேன். என்ன பன்றதுன்னே தெரியல, ஒருவழியா சரிங்க நான் கிளம்பறேன் என்றேன். அவனது தந்தை ஸார் அவன் வதவுடன் நானே கூட்டிக்கிட்டு வர்றேன் போங்க என்றார்.கும்பிடு போட்டு கிளம்பினேன்.

குழந்தைகளின் வழியே பயணிக்கும் கதைகள்

இன்று அலுவலகம் கிளம்ப டூ வீலர்ஐ ஸ்டார்ட் செய்யும்போது கவனித்த ஒன்று.

எனது மகன் வயது மூன்று, அவனது தோழி வயது ஆறு அல்லது ஏழு இருக்கும், இருவரும் என் வீட்டருகில் இருக்கும் ஒரு பனை மரத்தில் இருந்த ஒரு ஓனானை கல்லால் அடித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அவனிடம் டேய் ஓனானை அடிக்காதே அது பாவம் என்று சொன்னேன். அதற்க்கு அவனது தோழி இல்ல மாமா இது புள்ளையாருக்கு ஒண்ணுக்கு விட்டு கொடுத்துச்சாம் அதனாலதான் அடிக்கிறோம் என்று சொன்னாள். எனக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். இந்த கதையை அவர்களுக்கு சொன்னது யார் ?. ஏனென்றால் நாமும் இதை முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் செய்திருக்கிறோம். அப்பொழுதும் இதே கதையை காரணமாக சொல்லி இருக்கிறோம். அப்பொழுது இந்த கதையை நம்மிடம் சொன்னது யார்? தெளிவாக இவர்தான் சொன்னார் என்று யாருக்காவது சொல்ல தெரியுமா?

என்ன நாமும் நம்மை விட இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவருடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்திருப்போம். அப்பொழுது அவர் வேறு யாருக்கோ காரணம் சொல்லியிருப்பார் அதை பார்த்து கதையை தெரிந்திருப்போம்.

என் மகனுக்கு மூன்று வயது அவனால் காரணம் சொல்ல தெரியவில்லை. அவனைவிட மூன்று வயது மூத்தவள் சொல்கிறாள். இன்னும் மூன்று வயது கழித்து என் மகன் இதே கதையை காரணமாக சொல்வான். அப்பொழுது இவன் அருகில் இவனைவிட இரண்டு அல்லது மூன்று வயது சிறுவன் இவன் அருகில் இருப்பான். so கதைகள் இப்படிதான் காலங்களை கடந்து மணங்களை கடந்து செல்கின்றன என்பதை இன்றுதான் நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

இன்று புத்தக தினம்

இன்று புத்தக தினம். இதனை ஒரு தீபாவளியை போல், புத்தாண்டை போல் கொண்டடவெண்டிய தினம். என் மாணவர்களிடம் அதிகமாக வலியுறுத்துவதே வாசிப்பு கலையைத்தான். புத்தகங்களும், பூமியும், இயற்கையும் ஒன்றுதான்.இவை அனைத்தும் விலைமதிப்பற்றது. புத்தகங்கள் என்பது அலமாரியில் உள்ள குழந்தைகள், அவர்களை கையில் எடுத்து கொஞ்சி பாருங்கள், அவர்களுடன் பேசுங்கள், விளையாடுங்கள், அவர்களுடன் உணவருந்துங்கள், தேநீர் அருந்துங்கள், தூங்குங்கள். வாசிப்பு மட்டுமே ஒரு மனிதனை புதுனற்சியுடன் வைத்திருக்கும். வாழ்கையில் அணைத்து கஷ்டங்களுக்கும் தீர்வுகள் புத்தகங்களே. புத்தகம் வாசிப்பது என்பது உங்களின் பெரிய சொத்து. உங்களுக்கு பிடிதமானவர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் மிகபெரிய செயல்/ விட்டுசெல்லும் சொத்து  அவர்களிடம் வாசிப்பு கலையை ஏற்படுத்துவதுதான். குழந்தைகளிடம் வாசிப்பு கலையை உருவாக்க நீங்கள் அவர்கள் முன்பாக அதிக நேரம் வாசியுங்கள். இரவு தூங்க செல்லும் முன் குறைந்தபட்சம் இரண்டு பக்கங்களையாவது படியுங்கள். இரவு உணவருந்துவடுபோல இரவு வாசிப்பிற்கு சிறிது நேரம் ஒதுக்குங்கள். ஒரு பெரிய பிரச்சனையை எதிர் கொள்ளும் போது அதிக நேரம் புத்தகத்துடன் செலவழியுங்கள். பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும், உதரணமாக ஜென், ஓஷோ, ஷேக்ஸ்பியர், தன்னம்பிக்கை  படியுங்கள்.எளிமையாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், இலக்கியங்களும்  , புத்தகங்களும் இல்லையென்றால் நான் இல்லை.  அன்புடன், சிவகிரி- 9751153208